μενού

Πασχαλινά έθιμα από την Γέννα, από τον Αναστάση Ζαφειρίου

Επιμέλεια Κωνσταντίνος Κυριαζής-Κηπουρός

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Βοϊράνη, τεύχος 33, έτος 1997

Από τη γλαφυρή και παραστατική αφήγηση ενός αιωνόβιου Γεννιώτη, του Αναστάση Ζαφειρίου, που ξεριζώθηκε νέος από την αλησμόνητη πατρίδα του, τη Γέννα της Ανατολικής Θράκης, αλλά που η ψυχή του έμεινε εκεί για πάντα, παίρνουμε ένα χαρακτηριστικό κομμάτι που αναφέρεται στα πασχαλινά έθιμα της περιοχής του.

«Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής» ήταν περίοδος νηστείας και περισυλλογής, για να φτάσουμε έτσι στο Μέγα Σάββατο.

Από τα χαράματα όλες οι γυναίκες της Γέννας πήγαιναν στα νεκροταφεία για να αποθέσουν κόκκινα αυγά στους τάφους των προσφιλών τους νεκρών. Ήταν κι αυτό ένα έθιμο για να διατηρεί την παράδοση που οι μυροφόρες γυναίκες πήγαν στον τάφο του Χριστού με αρώματα «ίνα αλείψωσι αυτόν». Οι μυροφόρες όμως της κωμοπόλεως δεν πήγαιναν με αρώματα που αρμόζουν στους νεκρούς αλλά με κόκκινα αυγά και άσπρα καλύμματα στα κεφάλια τους, που συμβόλιζαν τη χαρά της ανάστασης των νεκρών τους, μαζί με την ανάσταση του Χριστού.

Επέστρεφαν στα σπίτια τους και άρχιζαν την ετοιμασία για την Ανάσταση την οποία είχαν ήδη προαναγγείλει με τη συμπεριφορά τους. Η πρώτη φροντίδα ήταν να ετοιμάσουν ψωμιά για το Πάσχα τα «κουλίκια» όπως τα έλεγαν. Με αλεύρι πρώτης ποιότητας, «φαρίνα», έπλαθαν τα ψωμιά μέσα σε ταψιά και τα στόλιζαν με διάφορα σχήματα. Τα έψηναν στο φούρνο και ένα από αυτά έστελναν στους αναδόχους τους, τα υπόλοιπα δε τα κρατούσαν για το πασχαλινό τραπέζι, που ήταν πλημμυρισμένο από καλομαγειρεμένα φαγητά, μαγειρίτσα, ψητά αρνιά και άλλες λιχουδιές. Δεν παρέλειπαν όμως να στείλουν ένα μέρος από το φαγητό τους στους αναξιοπαθούντες ή φτωχούς της γειτονιάς τους.

Ένα άλλο έθιμο που ήταν πολύ διαδεδομένο στην κωμόπολη ήταν η "θυσία". Όποιος, δηλαδή, είχε ονομαστική εορτή την περίοδο του Πάσχα και υπήρχαν αρνιά κάτω των έξι μηνών θυσίαζε ένα στη γιορτή του. Αυτό το αρνί, αφού το καθάριζαν το γέμιζαν με τα εντόσθιά του, ρύζι, σταφίδες και άλλα καρυκεύματα το έψηναν στο φούρνο. Στη συνέχεια κρατούσαν όσο χρειαζόταν η οικογένεια, και το υπόλοιπο το μοίραζαν στη γειτονιά και στους φτωχούς. Πάντως έπρεπε οπωσδήποτε να καταναλωθεί μέχρι το βράδυ.

Αξίζει να σημειωθεί η συνήθεια που επικρατούσε στη Γέννα αλλά και σε όλη τη Θράκη, τις ημέρες της χαράς και του γλεντιού, να θυμούνται τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους τους και να μοιράζονται μαζί τους το φαγητό τους σε ένδειξη αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.


Οι απλές αυτές ανθρώπινες συνήθειες που μας περιγράφει τόσο λιτά ένας απλός Γεννιώτης, στις μέρες μας φαίνεται να αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, μιας και η υπερκατανάλωση και η σπατάλη από μια μερίδα ανθρώπων σε συνδυασμό με την αδιαφορία για την φτώχεια και την στέρηση μιας άλλης μερίδας, είναι καθημερινό φαινόμενο, γεγονός που αποδεικνύει ότι πολύ λίγο αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων σήμερα το μήνυμα της Σταύρωσης και της Ανάστασης που είναι η Αγάπη για τον συνάνθρωπο.

pending: Δεν υπάρχει ο Ζαφειρίου στον κατάλογο με τους Γενάρχες!

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΓΡΑΨΤΕ ΣΧΟΛΙΟ ΩΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

0
  • Δεν υπάρχουν σχόλια
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Αναζήτηση

Επισκέπτες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 21 επισκέπτες και κανένα μέλος

Κύλιση στην Αρχή